آیا تلاش برای فراموشیِ یک خاطره، خودش تبدیل به خاطره‌ای نه چندان دلچسب میشه؟

یکی از جمله‌های فوق‌العاده که در کتاب «جزء از کل» خوندم، این جمله شگفت‌انگیز و عمیق بود:

وقتی این‌همه تلاش می‌کنی یک نفر را فراموش کنی، خود این تلاش تبدیل به خاطره می‌شود. بعد باید فراموش کردن را فراموش کنی و خود این هم در خاطر می‌ماند.

نظرتون در مورد این جمله چیه؟ تجربه‌ای داشتین از این سلسله از «خاطرات تلاش فراموشی»؟

6 Likes

به نظر من کلا باید از فکر فراموش کردن بیایم بیرون چون به هر چیزی بیش تر فکر کنیم بیش تر در حافظه مون موندگار میشه
اگه یه اتفاق واقعا مهم نباشه به مرور خودش فراموش میشه ولی اتفاق هایی که فراموش نمیشن رو باید خوب و درست تثبیتشون کرد حالا چه خاطرات خوب باشند و چه بد
از خاطرات خوب باید لذت برد و از بدها درس گرفت.

2 Likes

این موضوع همون چیزیه که زندگی ابناءبشر رو در یک نقطه به هم متصل می‌کنه. بنظرم این تقلای فراموشی تبدیل به‌‌وسواس یادآوری خودآگاه یا ناخودآگاه میشه.شاید فقط حساسیتا رو نسبت به خاطرات،جزئی تر یا دقیقتر می‌کنه.همین، دلیلی برای تثبیت و حفظ هرچه بیشتر اون خاطره میشه.موافقم بااینکه بعضی وقتا فقط باید زجر کشید و به زمان،زمان داد تا همه چیز رو به نقطه صفر تعادل برسونه.
تجربه ی تلخیه.من سعی می کنم این تجربه رو بیاد نیارم.

4 Likes