با کمک مالی به دانش‌آموزان برای تهیه گوشی هوشمند موافقید؟

با این وضعیتی که کرونا مدارس رو تعطیل کرده، باید نگران بچه‌های کم بضاعت و با استعداد باشیم یا خیر؟

همینکه دانش آموز با تلویزیون پیش بره کافیه؟
ارتباط با معلم و همکلاسی‌ها مهم نیست؟

از معاون مدرسون خواستم اطلاعات موثق از وضعیت خانوادگی بعضی بچه‌هامون بدن ولی به حرف اولیا که گفته نمیتونیم گوشی بخریم اکتفا کردند، شاید تا حدی حق دارند، مثل ما معلمها که کلی کار داریم برای انجام دادن.

به نظرتون این وسوسه رو کنار بذارم : که با توان مالی خودم و کمک جمع کردن از هرجا که بشه چندتا گوشی تهیه کنیم!

5 Likes

درود به شما معلم دلسوز
درباره آموزش‌های تلویزیون در پایه پسر من که هشتم هست انصافاً معلم‌های خوبی هستند و نکات خیلی خوبی رو بیان می‌کنند و من چون خودم همراه بچه‌ها گوش میدم، به نظرم خیلی روش تدریس و بیانشون خوب هست؛ ولی اینکه آیا کافی هست یا نه؟ به نظرم تا حد زیادی به معلم‌های دانش‌آموزان برمی‌گرده اینکه معلم این آموزش رو کافی بدونه و دانش‌آموز که این مطالب رو درک کنه مرور کنه و به اشکالاتش پی‌ببره ولی در نهایت دانش‌آموز نیاز داره با یک کسی که مرجع درسی هست در ارتباط مستمر باشه تا بتونه ضعف‌هاش رو برطرف کنه.
بعضی خانواده‌ها واقعا مشکل دارند و به هیچ وجه توانایی خرید ندارند ولی بعضی شاید مثل ما و اغلب هم وطنان مون برای خودشون اولویت بندی دارند و البته به نظرم‌ اولویت بندی بهتری هم میشه داشت و به نظرم نباید فراموش کرد که زندگی شخصی هر خانواده‌ای فراز و فرودهایی داره که ما مطلع نیستیم.
ولی در مورد قسمت پایانی صحبت‌تون به نظرم کار خیلی خوبیه و با اینکه بعضی معتقدند با یک گل بهار نمیشه ولی به نظر من حتی یک گل هم زیباست و نشاط‌آور، اگر بتوانید این کار رو بکنید خیلی عالی است.

3 Likes

سلام خانم معلم عزیز…از اون جایی که من خودم هنوز درس میخونم ولی موبایل ندارم و به علت خیلی مشکلات برام گوشی نخریدند و از موبایل مادرم استفاده میکنم که کلی هم سر این قضیه مشکل به وجود میاد اما دوستانی هم دارم که اوضاعشون بدتراز منه حال بچه هایی که نمیتونن در اموزش مجازی شرکت کنن رو میفهمم به نظرم به قلبتون گوش کنید و کمکشون کنید … جاودان باشید :heart:

4 Likes

باز خوشحالم که پادپرس هست و اینجا نوشتم و قوت قلب گرفتم.

بیایید صداهای ذهنم رو گوش کنیم:

مثبت‌ها:

  • من حتی اگر تنهایی این کار رو بکنم مشکل مالی برام پیش نمیاد!
  • من به چند دانش‌آموز کمک کردم که امید به زندگی و حس مثبت پیدا کنند و شاید برای آینده‌شون اتفاقهای خوب بیوفته!
  • من با حس خوب اینکه دانش‌آموزام همه با من هستند و کسی جا نمیمونه را پشتوانه ادامه کارم میکنم!
  • من مشکلات خانوادگی ناشی از به حاشیه رفتن عده‌ای هرچند کم و در نتیجه مشکلات اجتماعی ناشی از آن را کم میکنم!
  • من خودم را جزئی از جامعه انسانی میبینم و نسبت به گرفتاری دیگران بی‌توجه نیستم
  • من دیگران را هم تشویق به همراهی و توجه به دیگران خواهم کرد
  • من با تغییرات کوچک، تغییرات بزرگ و جاودان را رقم خواهم زد

منفی‌ها:

  • مقداری از زمان و انرژی را که برای کارهایی که مسوولیت اصلی من است از دست می دهم، همین الان کلی وقت کم میاورم. و جنس این کار جوریه که تمرکز رو کم میکنه.

  • ممکن است در کمک مالی این عادت بد ایجاد و تقویت شود که بعضی آدمهای جامعه مدام منتظر کمک بقیه باشند و به اندازه کافی دنبال حل مشکلات خود نباشند من این مسأله رو از نزدیک تجربه کردم و دیدم که بعضی افراداز دیگران سو استفاده می‌کنند.

  • فرایند شناخت افراد مشکل دار کار سختی است

  • ممکن است دانش‌آموز به جای استفاده از گوشی برای درس، کلا از درس فاصله بگیرد؛ مثل خیلی از افرادی که امکانات دارند و تمایلی به استفاده برای درس ندارند

نظرتون چیه؟ نقدی دارید به لیست یا چیزی هست که بهش اضافه کنید؟

تا الان منفی‌ها زیاد جدی نیستند و مثبت‌ها می‌چربند!

برنامه:

تک بعدی به موضوع تعیین مسوولیت اصلی خودم نگاه نکنم؛ معلم فقط وظیفه اش تدریس کتب درسی و رعایت بودجه بندی است؟؟؟

برای شناخت: پارسال یک معاون پرورشی داشتیم در محله مدرسه زندگی می‌کرد و دستش در کار خیر بود، تازه منزل مدیرمان هم در همان محله است؛ چرا من رفتم سراغ معاون مدرسه؟؟؟!!! اون هم دلیل داشت، بگذریم . . . از معاون پرورشی پارسال و مدیر کمک میگیرم

برای برطرف شدن تردید: بین همکاران و خانواده و دوستان مطرح میکنم هم مشورت و قوت قلب می‌گیرم هم کار را گسترش می دهم، اصلا همین اعلام کردن به دیگران جوری مسئولیت می‌آورد و ضمانت اجرا.

برای مدیریت زمان: بزرگنمایی نکنم و یک برنامه ریزی خوب با تعیین زمان پایان انجام بدم؛ تازه اگر دیگران کمک کنند شاید وقت خیلی کمتری بگیرد.

اولین قدم: پیامها را ارسال میکنم و مشورت میگیرم و تا شنبه تصمیم میگیرم که انجام بدهم یا نه!

دیگر چه؟؟؟

آها فهمیدم: از حسن پیشینه پادپرسیم سواستفاده میکنم و از لاله عزیزم میخوام پارتی بازی علنی کنه و اگه مشکلی ایجاد نمیکنه، این پیام رو پین کنه که پاسخ بیشتری بگیره!

و خودش هم اگه تونست پاسخ بده و
استاد منتقدین پادپرسی یوسف خان را هم پای بحث می‌کشم تا دید اجتماعی جامعشون رو چاشنی بحث کنن!

@lolmol
@yousef

4 Likes

یه لحظه خودتون رو بذارین جای شاگرد کم بضاعت و بااستعداد. به نظرتون نیاز الانش واقعا یه گوشی هوشمنده؟ اگه فرد استعداد داره، مطمئن باشین بدون گوشی هوشمند هم مسیر رشدش رو پیدا میکنه.

پ.ن. لیلاجان من با اصل این پرسش چندان موافق نیستم و دلیلی برای پین کردنش نمیبینم. شما خودت هم امکان پین کردن رو در دسترس داری، اگه نیاز می‌بینی پین کن. این امکان دقیقا برای چنین مواردی که سلیقه‌ها متفاوته، در اختیار افراد معتبرِ مختلف در پادپرس قرار گرفته.

5 Likes

یه بخش از صحبت رو لاله گفتن، من هم موافقم که نیاز اصلی یک کودک گوشی هوشمند نیست، حتی اگر که یک سال هم درس نخونه ولی نیاز اصلی‌ی تامین بشه، به نظرم از نظر شخصی و اجتماعی شانس بیشتری خواهد داشت.

نکته دوم، اینه که اگر دقت نکنین ممکن حرکت شما باعث حرکتهای مخرب بیشتری بشه. چطور؟ فرض کنین که یک کلاس ۲۰ نفره دارین که ۱۰ نفر از اونها گوشی هوشمند ندارن. به نظرم فشار بیشتری روی مدرسه هست که یا به طریقی این وسیله رو فراهم کنه یا روشی برای کلاس در پیش بگیره که نیاز به گوشی نداشته باشه. حالا فرض کنین شما تلاش کردین و از روی حُسْن نیت برای ۵ نفر گ.شی نهیه کردین. اون موقع فشار بسیار کمتری روی مدرسه خواهد بود و در نتیجه تغییر روش یا مسئولیت‌پذیری منتفی خواهد شد. اگر هم این روش رو در پیش می‌گیرین، مطمئن بشین که تمام اعضای یک کلاس یا هر گروهی که همزمان با هم سنجیده میشن به وسیله مناسب دسترسی خواهند داشت.

5 Likes

من جوابم به پرسش خیلی ساده است.
به نظر من امروزه داشتن گوشی یا یک وسیله هوشمند که دسترسی به اینترنت بده، برای هر دانش‌آموزی لازمه. (چه کرونا بود چه نبود). برای همین اگر راهی دارین که دانش‌آموزای نیازمند رو شناسایی کنین و از طریقی براشون گوشی هوشمند تهیه کنین خیلی خوبه این کارو بکنین.:pray:

4 Likes

الان خودم هم موافقم پین نشه چون مسأله تقریباً شخصیه من هست و لزومی نداره توجه کل جامعه پادپرسیا به طور ویژه بهش جلب بشه.

قبول داری سخته؟ بالاخره روزنه امیدی باید باشه!
کودکان و نوجوون‌ها به سختی بتونن هم بر مشکلات خانه غلبه کنن هم بدون راهنما راهشون رو پیدا کنن.

منظورتون از نیاز اصلی دقیقا کدومهاست؟ تغذیه، نیاز عاطفی؟ اجاره خانه؟ حضور پدر و مادر یا سلامت جسمی و روانی و شغلشون؟ نظرتون اینه که همون پول رو بذاریم برای این قضیه؟
نمیدونم چقدر میشه نیازها رو مقایسه و اولویت بندی کرد؟ وقتی دوری و اطلاعاتت کمه! تازه هزینه و زمانی که برای تأمین هرکدوم لازمه چطور؟ قابل مقایسه است؟

درسته، قبول دارم. ولی فکر میکنید در کل چقدر در سیستم دولتی این فشار منجر به عملکرد خوب میشه؟ بویژه اینکه قشر ضعیف معمولا حقوق خودشون رو نمیدونند و پیگیرش نیستند.

این خیلی نکته مهمیه!!

این خیلی کلی هست و من مطمئن نیستم در موردش، چون تجربه ام نشون داده که برخی نوجوونا مدیریت خوبی ندارند در استفاده اش. بازهم اگر اشتباه می‌کنم بگید.

1 Likes

سلام و وقت بخیر
دغدغه ی خیلی درستیه
بنظر من خرید گوشی کافی نیست
چون به طکر مثلا یک دانش اموز کلاس اول دبستان که هیچ ایده ای راجع به مدرسه نداره چطور میتونه حس دانش اموز بودن و محصل شدن رو از گوشی بگیره پس اداب مدرسه رو برای ۱۲ سال از کجا قراره یاد بگیره حس هایی که ما باهاش کلی خاطره داریم رو کی قراره حس کنه
مگه از دنیای سرد و بی روح گوشی میشه کلی حس خوب منتقل کرد؟!
علاوه بر اون یک بودجه ای که قراره صرف بشه برای کمک به همه دانش اموزان از کجا تامین بشه؟
بنظرم باید به طور محدود و با رعایت همه ی پروتکل ها مدرسه به صورت حضوری فعال باشه

2 Likes

ممنون لیلا جان. اینکه مدیریت خوبی ندارن، قبول ولی دلیل بر عدم دسترسی نمی‌شه… تصور کن اختلاف بین نوجوانی که می‌تونه به اینترنت و فضای وب دسترسی داشته باشه و کسی که نمی‌تونه، امروزه چه قدر می‌تونه فاحش و بزرگ باشه. به نظر من این اختلاف، اختلاف کمی نیست و عدم دسترسی به اون، یک محرومیته.
برای مدیریت و جلوگیری از آسیب‌ها هم حتما باید فکری کرد. این مختص قشر خاصی نیست و همه، چه قشر ضعیف چه مرفه ممکنه به آسیب دچار بشن. به عنوان یک راه‌حل، میشه گوشی و تبلت رو به عنوان یک وسیله عمومی، نه شخصی، (مثل تلویزیون و تلفن خونه) برای افراد خونه جا انداخت، در خانواده‌هایی که فرزندانشان در سنین پر ریسکی هستند.

1 Likes