به نظرتون آدمهایی که در حقمون بدی کردن رو ببخشیم یا نه؟

درسهای_زندگی
یادگیری

(Jalal Razavi) #21

:thinking: بخشش یعنی گذشتن از حق طبیعی

به نظرم همه لیاقتش رو ندارن همونجوری که دوستان اشاره کردن.

من به راحتی فراموش نمیکنم. (کلا فراموش نمیکنم)
اما بیخیال میشم و گذر زمان اثرش رو برام کمرنگ تر میکنه.

اون دو دسته ای که عماد گفت به نظرم درسته فقط نکته اینجاس که برای من ۳ دسته میشه.

دسته اول فردی که بخشیده میشه و همه چیز مثل قبل پیش میره. در این حالت مشکل از کسی نبوده و رابطه به نحوی پیچیده شده و مشکل ساز شده.

دسته دوم افرادی هستند که بخشیده میشن اما هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد و میتونن برن به زندگیشون ادامه بدن و لیاقت همراهی من رو ندارند.

دسته سوم افرادی هستند که آرزو میکنم کاش همیشه یک کلت بی صدا داشتم و درجا از صحنه روزگار محوشون میکردم. این دسته غالبا هیچ بدی مستقیمی به من نکردن اما وجودشون مخرب برای جامعه اس و شانس میارن که نه من کلت دارم نه اینجا مکزیکه :grin:


(فرشته مرادی) #22

مثلا چه کسایی؟ …


(Jalal Razavi) #23

:neutral_face: شد یه بار من حرف بزنم یه مثلا نیاری ادامه اش؟

داری تو جامعه تخریب ایجاد میکنیااا کلت من کوو؟ :grin:


(فرشته مرادی) #24

خب چرا خودت مثالش و ادامه اش نمیگی؟ حتما من باید بپرسم؟ :grin:


(Jalal Razavi) #25

معمولا چون دوست ندارم اعصابمو خورد کنم یادم نمیمونه این سری اتفاق افتاد میام مثال میزنم :grin:


(ARMAN ) #26

به نظر من برعکسش رو انجام بدیم اون کار اشتباه در هر صورت اشتباهه فراموش کنیم بهتره ولی خودمون رو ببخشیم که با یه آدم که اشتباه کرده همراه شدیم و این در صورتی ممکن میشه که خودمون رو واقعا دوست داشته باشیم بنابراین به فرسایش روحی دچار نمیشیم تا بتونیم موضوع رو هضم کنیم


(زهرا) #27

نکته درستیه. حالا این سوال مطرح میشه چجوری خودمونو ببخشیم؟


(ARMAN ) #28

چیزی که الان به ذهنم رسید ادامه راه درسته؛ و هر کس خودش باید راه حقیقت رو پیدا کنه و درک حقیقت باعث میشه خودمون رو ببخشیم مثل آبی میمونه که از روی سنگها میگذره و این تنها راه خوب برای بخشیدن خودمون هست بقیه راه ها یجور خودفریبی و موقتی هست