بین دوست داشتن و دوست داشته شدن کدومو ترجیح می دین؟

میگن تو روابط دو نفره همیشه یکی عاشق تره حالا اگه مجبور به انتخاب باشین زندگی با کسی رو ترجیح میدین که اون بیشتر دوستتون داره یا کسی که شما بیشتر دوسش دارین؟

10 Likes

سوال سختیه ولی قبلش باید ببینیم چه جوری میشه فهمید کی، کیو بیشتر دوست داره، یعنی چه جوری دوست داره، اندازه و کیفیت دوست داشتن رو چه جور اندازه بگیریم و مقایسه کنیم و بعد این رو ملاک تصمیم گیری. قرار بدیم.
باید بفهمیم دوست داشتن دیگران به خاطر خودمونه یا به خاطر خود فرد. شاید بعضیا که دیگری رو دوست دارن بیشتر خودشون رو دوست دارند.

7 Likes

شما بازم جواب سوالو ندادید فکر کنید همه اینا رو متوجه شدید و حالا در یک دو راهی هستید کسی که بیشتر دوستون داره یا کسی که بیشتر دوسش دارین؟؟؟ چرا همه چیزو انقدر پیچیده می کنین :slight_smile:

4 Likes

خوب آخه بحثه یه عمر زندگیه :sweat_smile: تازه خود مساله پیچیدست، پس منم میپیچونمش و دو راهی رو دور میزنم میرم تو خاکی.

خوب دلی بخوام جواب بدم میشه اونی که خودم دوستش دارم ولی معمولا وقتی یکی رو دوست داری اونم دوستت داره یا حتی اول اون دوستت داشته، میخوام بگم دوست داشتن دو طرفه مهمه حالا یکم زیاد و کمش خیلی مهم نیست.

خیلی سوال سختیه اصلا من استعفا میدم دیگران جواب بدن

5 Likes

مدل ذهنی من این که دوست داشته باشم. ولی واقعا دوست دارم که مدل ذهنیم عوض بشه و بشم کسی که دوست داشته شده. البته تعادل خیلی بهتره تو این مواقع

6 Likes

من به شخصه ترجیح 100 درصدیم اینه که طرف مقابل رو “دوست داشته باشم”. مقداری از این برمیگرده به این که میدونم رو افکار و اعمال خودم بیشتر کنترل دارم تا رو طرفم. البته یه تجربه‌ی سخت هم از دوست داشته شدن دارم و میدونم این مورد خیلی آزارم میده.

5 Likes

اگر برای مورد شما دو حد در نظر بگیرم یعنی:

1- شما کسی رو دوست داری اما طرف تمایلی به شما نداره
2-کسی شما رو دوست داره اما شما تمایلی بهش نداری

تو این دو مورد انتخاب هر کدوم به نظرم ریشه در خودخواهی آدم داره. چون این وضعیت به مرور فکر نمی کنم باعث تقویت رابطه عاطفی بشه. حداقل برای من که هر دو مورد رو تجربه کردم هر دو حالت چندان جالب نبوده و علاقه دو طرفه شرط اصلیه.

خارج از این دو حد به نظرم نشون میده تمایل شما به هر دو فرد مورد نظر وجود داره. حالا با قوت در یکی و ضعیف تر در دیگری. پس اینجا اشکال از شما هست چون به نظرم آدم در یک لحظه نمی تونه دلش دو جا باشه… حالا اگر در این حالت بخوایم تکلیف دل رو یکسره کنیم مطمئنا میریم دنبال اونی که بیشتر دوسش داریم (چون حداقلی از تمایل در دو طرف شما و او وجود اره). اما به نظرم اگر کوچکترین تمایلی به طرف مقابل که دوستت داره نداری فکر نمی کنم گذران زمان کمکی بکنه…

11 Likes

کسی که من رو خیلی دوست داره :heart: :blush:

2 Likes

این صرفا یه سوال بود و من در این دوراهی نیستم :slight_smile: من گفتم یک روابط دو نفره پس یعنی تمایل دو نفره هست. اما چه شما بخواین چه نخواین و حتی در خیلی از مباحث روانشناسی نوشته شده یک نفر در روابط بیشتر طرف مقابل رو دوست داره. این صرفا یک سوال بود. نمی دونم ما ایرانی ها چرا دوست داریم همه چیزو تحلیل کنیم. فلسفی کنیم و در نهایت همیشه از بحث اصلی دور میشیم :slight_smile:

3 Likes

من هم ترجیحم اینه که کسی باشم که دوست داره. ولی طبق تجربه دیدم که وقتی کسی دوستم داره، اگه دوست داشتنش معقول باشه و زیاده از حد نباشه، من هم میتونم دوستش بدارم.


فکر میکنم اگه دنبال پاسخ ساده و مشخص هستین، کافیه به پاسخ های مشخصی که تا الان داده شده فیدبک بدین به جای فیدبک به بحث‌ها. مثلا @mahna.saberv یا @somo849 یا @bahram هر سه پاسخ مشخصی دادن. ولی پاسخشون از دید پرسنده ی اصلی مفید تشخیص داده نشده. هیچ گفتگوی متقابلی هم دریافت نکردن.

خود به خود منِ نوعی که میام تو بحث و میبینم مثلا پاسخ های تحلیلی @najme یا @leilay از سمت پرسنده اصلی فیدبک مستقیم گرفتن به نظرم میرسه بهتره من هم تحلیل کنم (یه جور جایزه در فیدبک گرفتن میبینم).

5 Likes

من ترجیح میدم که دوست داشته بشم البته خیلی. نه معمولی .
یعنی اینکه طرف مقابل جون بده برام :star_struck: :sweat_smile:، این خیلی لذت بخش تر از اینه که خودت فردی و دوست داشته باشی

4 Likes

برعکس من که ترجیح می دم با کسی زندگی کنم که من بیشتر دوسش دارم :slight_smile:

3 Likes

برعکس شما،این مدل دوست داشته شدن منو به شدت می ترسونه،:sweat_smile:
نه برای اینکه خواستنی بودن حس بدی القا می کنه، بلکه از این نظر که وقتی کسی (به غیر از پدر و مادر)، احساساتی به این شکل نسبت به ما داشته باشه ،در قبالش به شدت حس مسولیت ایجاد میشه. باید مراقب اون شخص باشیم که احساساتش رو جریحه دار نکنیم و این کار خیلی سختیه و اغلب اوقات نشدنی،البته اگه عشق یک طرفه داشته باشه.
بیشتر ما با این مورد مواجه شدیم و از نظر من اینقدر سخته که بهتره بهش بگم بحران و به روش صحیح برخورد با این مساله مدیریت بحران
توی این شرایط، کسی که خیلی علاقه مند هست به ما و حاضر به هر نوع از خودگذشتگی در مورد ما هست باید به خودش و احساسش احترام بزاریم، درکش کنیم ،از خودمون نرنجونیم و در عین حال اگر فاصله ی زیادی با معیارهای شخص دوست داشتنی ما داره ،تسلیم احساسات نشیم و با برخورد مهربان و در عین حال قاطع اونو دچار سردرگمی نکنیم.
شخصا احساسات ملایم، آرام و البته عمیق که در اون خودم با همه ی ایراداتم پذیرفتنی هستم رو ترجیح میدم تا اینکه شبیه یه بت پرستیده بشم و همیشه در خطر این باشم که با کوچکترین خطایی برای فرد مقابل بشکنم…

3 Likes

اگر من باشم هیچکدوم هر دوتاش بده و نتیجه خوبی نمیده
ولی خب چون این سوال دو راه بیشتر نداره
من کسی رو انتخاب می کنم که بیشتر دوستم داره چون می تونم خودم و تغییر بدم و اون شخص و دوست داشته باشم ولی نمی تونیم از دیگران انتظار تغییر داشته باشیم یا تغییرشون بدم

2 Likes

این اتفاق نمیتونه عشق باشه
به نظرم عشق یعنی نتونی مقدار علاقه رو اندازه گیری کنی
حالا بین دوست داشتن و دوست داشته شدن دوست داشته شدن رو ترجیح میدم چون دوست داشتن رو بلدم :thinking:

5 Likes

کاملا موافقم با نظرتون
اگر فرض پرسش رو رعایت کنیم و رابطه ی دوطرفه عاشقانه در نظر بگیریم و بعد بخوایم خط کش دست بگیریم و ببینیم کی عاشقتره به نظرم اشتباهه
چون جواب به این سوال حسابگری میخواد و عشق اساسا با حسابگری بیگانه ست.
به قول حافظ: صلاح کار کجا و من خراب کجا

3 Likes

اندازه گیری نه! ولی می تونی از علامت های <,> استفاده کنی، همیشه یک طرف تو رابطه بیشتر از خودگذشتگی داره، یعنی بیشتر عاشقه! :thinking:

2 Likes

رابطه ی عاشقانه پایدار ( طول عمر بیشتر از ۴ ۵ سال) رابطه ای هست که بزرگتر و کوچکتر و کمتر و بیشتر در اون بی معنی باشه.
بقیه رابطه ها صرفا عاشقانه جهت رفع نیاز هستند :thinking:

3 Likes

معمولا کسی که من بیشتر دوستش دارم ولی همون طور که دوستان گفتن تو عشق دو طرفه نباید وارد حساب کتاب شد

3 Likes