صندلی دسته‌دار یا نیمکت؟ هر کدوم چه خوبیها و بدیهایی دارن؟

دنباله‌ی موضوع چالش جمعی: کلاس‌های درس فردا:

توی پست بالا، به انتخابی بین نیمکت و صندلی دسته‌دار اشاره شده. با وجود اینکه ما شاید به دلیل اجبار طولانی‌مدت، حس خوبی به نیمکت نداشته باشیم و سریع به سمت صندلی متمایل باشیم، ولی نیمکت نکات و جذابیتهای خاص خودش رو داره. مثلا اجباری برای همزیستی با یک نفر و انتخاب فرد مناسب، یکی از نکات مهمه.
من فکر میکنم اکثر ما بعد از مدرسه و در دانشگاه، به فردگرایی شدیدی در اثر همین تغییرات کوچیک دچار میشیم. نظر شما چیه؟

4 Likes

صندلی دسته دار از اینهایی که پایینش چرخ داره نرم و راحت هم هست تنظیم هم میشه :grin: چرا فقط مدیرا و معلما باید رو اینا بشینن ؟

4 Likes

خوب به شوخی میشه گفت که سن وسالی ازشون گذشته! تازه باید یه تفاوتی باشه که آدمها تشویق بشن که رشد کنن :wink:

ولی تمام اینها در نیمکت هم قابل اجراست و حتی فکر میکنم خرج کمتری از دو صندلی داشته باشه! میخواین به صندلی و میز اشتراکی در برابر صندلی دسته‌دار فکر کنین تا این مورد به طور کامل رفع بشه!

3 Likes

چون هنوز کمرمون داغون نشده:joy:

2 Likes

هرکسی صندلی خودش رو داشته باشه خوبه. همون نمیکتها ولی با اره برقی به دو قسمت تقسیم بشه :grin: هرکسی بتونه وسایل خودش رو اونجور که دوست داره روی میزش بچینه و بچه‌ها کیپ تا کیپ هم ننشسته باشند و بتون تحرکی به بدن و دست خودشون بدن. خصوصا در کلاسهایی مثل هنر و محاسباتی این آزادی لازمه. پشتی صندلی هم طوری باشه که کمر رو آزار نده.