تنبیه فیزیکی آیا میتونه یکی از راه‌های تربیت نسل آینده و فرزندان باشه؟

همانطور که میدانید و شاید گاهی در کودکی و زمان حال تجربه کرده یا دیده باشید، تنبیه جسمانی به خصوص برای کودکان در زمان های قدیم رایج بوده و هنگامی که فرزندان مرتکب خطایی می شدند ان ها را کتک می زدند یا توی دستشویی میکردند! :confounded:

سوال

به نظرتون تنبیه جسمانی مخصوصا در کودکان دهه 90، آیا می‌تونه راه موثری برای تربیت نسل جدید باشه؟

[لطفا موقعیت های حساس مانند اذیت شدن پدر و مادر و زجرکش شدن اطرافیان در صورت گفتن خیر به سوال را در نظر داشته باشید!]
726134367-talab-ir

6 Likes

من فقط در یک مورد میدونم که روانشناسا با شرایطی خاص اجازه ی این کارو دادن، بقیه موارد رو نمیدونم. اونم وقتی هست که فرزندمون به اصطلاح دست بزن داره.
میگن وقتی فرزندمون یه بچه ای رو زد، اگر شرایط اجازه میده، نگهش داریم تا اون بچه هم فرزندمونو همون طوری بزنه تا درد یا آزاری که این کار داره رو لمس کنه.

5 Likes

واقعا؟؟ عجیبه. جالبه و بحث برانگیز. مثلا چه جور میزان درد و زدن رو تنظیم کرد؟ تجربه خود من نشون میده شخص دردشم میاد ولی عبرت نمیگره یا همون موقع یا بعدن دوباره میزنه.

3 Likes

داستان:
رفته بودیم چند شب پیش خونه ی یکی از فامیلامون که واقعا خانواده ی فهمیده و تحصیل کرده ای هستند.یه بچه دارند که از بس اطرافیانش {خاله و…}این بچه رو شوخی یا جدی کتک زدند بچه دیگه از هیچی نمیترسه علاوه براون بیش فعال هم هست و وسواس گرفته:neutral_face::
بچه امسال تازه میره مهد کودک.
من خودم فکر میکنم که بچه تحت تاثیر محیط اطراف وکتک هایی که خورده علاوه بر وسواس ظاهری وسواس فکری هم داره چونکه یه حرف رو چند بار تکرار میکنه وجیغ میزنه.
یکی از مشکلات دیگه هم اینه که اصلا به کسی افتخار نمیده باهاش دوست بشه یا حتی دستشو به کسی بزنه!
پیش مشاوره ی کودک وروانشناس خبره یا حتی دکتر برای مشکلات فیزیکی اش از قبیل کم خونی بردن که شاید به اون ربطی داشته باشه ولی هیچ تفاوتی نکرده الان هم اون خانواده ی تحصیل کرده فقط به دنبال جادو وطلسم واسه بچشونن.
سوال:
به نظر تون مشکل اصلی بچه ایا کتک هایی که از محیط اطراف خورده یا ربظی نداره؟اگه نه پس چی؟
ایا اصلا بچه توی این سن با این رفتارو وضعیت حالت نورمال داره؟
راه حل برای درمان این بچه چیه؟

2 Likes

آیا از اطرافیانش کسی هست که رابطه ی خوبی با کودک داشته باشه؟ ارتباط اش با مربی مهد چطوره؟
دختره یا پسر؟
آیا پدر یا مادر هم وسواس دارند؟ دقیقا چه کارهایی می کنند؟ حساسیت شون روی چه چیزیه؟

1 Like

متاسفانه وتاجایی که من میدونم خیر!زیادارتباطش خوب پیش نمیره.بچه دختره وخیلی غرغروئه .
فکرمیکنم چون پدرمادر وسواس ندارند بچه وسواسی شده!راستش درنظر من خانواده اش نسبت به بقیه ی افراد یکم بی خیال وشلخته ترند{منظور ازشلخته بودن یعنی اینکه زیادبهظاهر بچه اهمیت نمیدن وروی غرغرهاوجیغ هاحساس شدن}.به دلیل وجودوپیشرفت رسانه هایی مثل فیسبوک وتلگرام ونیز عدم درک اطرافیان کتک های بی جاوالکی ای که اطرافیان به بچه وارد کردند الان کاملا عصبیه!

میشه بیشترتوضیح بدید؟

قطعا اگر پدر و مادر و اطرافیان کودک را تنبیه میکنند،باید دلیل اش کاملا مشخص باشه.در غیر این صورت تنبیه و تحقیر کودک اثر معکوس در تربیت او دارد و این باعث سرخوردگی،انزوا و عصبی شدن کودک می شود.

فکر میکردم پدر و مادر وسواس مربوط به نظافت دارند که برداشتم اشتباه بود.به نظرم به جای اینکه به دنبال جادو و جنبل باشن باید ارتباط شون رو با کودک اصلاح کنند.او نیاز به فردی دارد که بتونه بهش اعتماد کنه،فعلا که از دنیای اطرافش و برخوردهای آدم هاش ناامیده.

1 Like

متاسفانه پدرومادرش باسواد بی سوادندبه همین علت هیچ راهی روقطعانمیشه عملی کرد زیرااگرپدرومادر هم بخوان اطرافیانی مثل خاله ودخترخاله هستندکه چه ازروی شوخی یاجدی وبی توجه به پدرومادر بچه رابه بادکتک میگیرند.!البته فراموش نشه گاهی هم خیلی شیطون میشه.
یادمه همون روزی که مادربچه بچه رابه دنیااورده بود دخترخاله اش بعداز رسیدن مادروبچه ،بچه روروی خنده نیشگون میگرفت!{شاید هم من زیادی حساس شدم!}ولی نکته ی قابل تامل اینه که انگار این بچه بچه ی زوریه.
بچه جیغ میزنه وگاهی هم مثل ادمای بزرگ میشینه یه گوشه وهرکی که طرفش میره میگه حوصلتو ندارم{دیالوگ مامانش}.جیغ هم که میزنه بازهم کتک،کتک وکتک.

دراین یک مورد خاص کتک جواب نداده!

1 Like

متاسفانه کودکانی از این دست قربانی جهل اطرافیانشون میشن.وقتی حقوق کودک در خانواده،نادیده گرفته میشه،دیگران هم به خودشون اجازه میدن هر طور که مایل اند با او برخورد کنند.
اصلی ترین رکنی که باید محافظ روح و جسم کودک باشه خونواده است که متاسفانه ایشون از این موهبت بی بهره است :cry::cry:

2 Likes

البته من کلا به کتک اعتقاد ندارم مگر در موارد خاص

چه نوع مواردی؟

بنظر من رابطه ی آدم بزرگ ها با بچه ها باید پر از صمیمیت و دوستی باشه.در چنین شرایطی اگر کودک کار اشتباهی انجام داد و شما فقط نگاه سرزنش باری بهش داشته باشید،متوجه خطای خودش میشه و دیگ تکرار نمیکنه.
در مرحله ی دوم قهر کوتاه مدت شما با کودکی که به شما علاقه دارد، خیلی براش سخت و آزاردهنده اس.
مرحله ی سوم که مربوط به اشتباهات بزرگ تر کودک میشه و یا به اصطلاح دینی گناهان کبیره، کتک زدن جایزه.
تجربه:
من و پدرم چنین ارتباطی داریم و ایشون همیشه با من به همین شیوه برخورد کردند.خود من به شخصه به خاطر علاقه ای که به ایشون دارم خیلی کارها نکردم و خیلی کارها کردم.
تجربه ی کلاسی من
دانش آموزانم وقتی اشتباهی مرتکب میشن،باهاشون حرف نمیزنم.در بحث های کلاسی شرکت شون نمیدم.در آخر عذرخواهی میکنند و رفتار اشتباه شون کمرنگ تر میشه :blush:

1 Like

پیشنهاد میکنم کتاب تئوری انتخاب رو مطالعه کنین. چند اصل در این کتاب مطرح میشه که از توضیحات متمم از کتاب تئوری انتخاب اینجا میذارم:

  1. ما مالک هیچکس نیستیم و نمی‌توانیم رفتارهای دیگران را «کنترل» کنیم. ما فقط می‌توانیم رفتارهای خودمان را کنترل کنیم.

  2. تنها چیزی که میتوانیم به دیگران بدهیم «اطلاعات» است.

  3. تنها مشکلات روانی که در بلندمدت با انسانها همراه میمانند، «مشکلات عاطفی» است.

  4. مشکلات عاطفی، بخشی از «زندگی حال حاضر» ما هستند.

  5. امروز ما را آنچه در گذشته روی داده میسازد، اما نمیتوان در گذشته ماند. تنها کاری که از دست ما بر می آید، ارضاء نیازهای پایه ای در حال حاضر و تلاش برای ارضاء بهتر آنها در آینده است.

  6. ما در ذهن خود تصویری ذهنی از دنیای بیرون داریم که میتوان آن را «دنیای کیفی» نامید و ارضای نیازها یعنی واقعیت بخشیدن به این «دنیای کیفی».

  7. تنها چیزی که وجود دارد «رفتار ما» است.

  8. هر رفتار چهار مولفه دارد: حرکت، فکر، احساس و فیزیولوژی

  9. رفتارها انتخاب میشوند اما از میان چهار المان حرکت، فکر، احساس و فیزیولوژی، ما فقط بر روی «حرکت» و «فکر» کنترل داریم.

  10. رفتارها را با «افعال» نامگذاری میکنیم و در نامگذاری عموماً به بخشی از رفتار که برای ما به شکل ساده تری قابل تشخیص و تمایز است، توجه میکنیم.


همه‌ی اصول را صرفا برای اطلاع آوردم.

اصل اول و اصل دوم مربوط به این سوال هست. اصل دوم (به دست آوردن اطلاعات کافی برای انتخاب مناسب) به نظرم چیزی است که به دست نیاوردنش در دوران کودکی میتونه منجر به نرسیدن به بلوغ فکری در دوران بزرگسالی بشه! سخته ولی خوبه به بچه ها اطلاعات کافی داده بشه و انتخاب رو به عهده ی خود کودک بذاریم. این طوری حتی انتخاب کردن رو هم به کودک یاد میدیم.

قهر یا کتک یا تنبیه، هر سه ابزاری هست که بزرگسال رو از دادن اطلاعات کافی و یا استدلال در زمینه‌ی مورد نظر به کودک معاف میکنه، در واقع راه ساده‌تری هست که والدین انتخاب میکنن، شاید چون هیچ وقت اموزش کافی برای استدلال نداشتن و این تنها راهی هست که غریزه جلوشون میذاره.

3 Likes

میشه در این مورد مثال بزنی
من اینطور برداشت کردم:من معلم یک کلاس 26نفره ی پسرونه هستم که خب متناسب روحیات شاهد دعواهای زیادی در کلاس هستیم.گاهی بعد از اتفاقات این چنینی با هم درباره علت این مشکلات با هم گفتگو میکنیم(این گفتگو ها آیا منظور شماست؟)
آیا بعد از این گفتگو نیازی به قهر و یا تنبیه نیست؟البته من تنبیه رو به روش های مختلفی انجام میدم؛مثلا ده دقیقه محرومیت از ورزش
نظر شما چیه؟

مثلا فرض کنین به عنوان معلم در اولین جلسه کلاس به بچه‌ها میگین که شما بیشتر وقتتون رو برای صحبت با کسی می‌ذارین که درسش رو بهتر بخونه و یادگیریش خوب باشه (یا یه معیار کمّی‌تر)، و اگه کسی به درس گوش نده، ممکنه از حق صحبت با شما برخوردار نباشه.

و بهشون میگین که اگه فلان شیطنت رو بکنن (کتاب هم رو بردارن) ده دقیقه از حضور از زنگ ورزش محروم میشن.

در ضمن براشون توضیح میدین که چرا چنین قانون‌های ساده‌ای وجود داره (برای حفظ آرامش در جمع صمیمی کلاس)

هر بار که کسی شیطنت کرد، بهش یاداوری میکنین که تو انتخاب کردی که لحظه‌ای لذت شیطنتت رو ببری، و به جاش مدتی هم از لذت زنگ تفریح جا بمونی.

این گفتگوها، دیالوگ‌های ساده‌‌ای هست که اغلب جا میفته. و در عمل هم همون قهر و یا تنبیه در حال رخ دادنه. با این تفاوت که افراد قبل از هر حرکتشون میدونن نتیجه ی حرکت چه چیزهایی هست (نه بعدش). و خودشون انتخاب می‌کنن که معلمشون کمتر باهاشون صحبت کنه و یا انتخاب می کنن که زنگ ورزش کمتری داشته باشن.

2 Likes

فکرمیکنم این نوع تنبیه بهترین نوعیه که درقالب خودش هم میتونه اشتباه وراه درست روبه بچه یاد بده درعوض هیچ تنبیه فیزیکی ای هم درراه نیست.

این حرف شمادرمواردی مگرنادر درسته.به نظرتون حتی اگه اون تنبیهی که خانم معلم هم گفتن نباشه پس ادب کردن ویادادن چیزهای درست وغلط وتشخیص انها چطوری امکان پذیره.به نظرم اگه هیچ تنبیهی نباشه خط مرزی درست وغلط شکسته میشه.

1 Like

با این موافقم که کودک باید قبل از عمل از عواقب کاری که میکنه مطلع باشه و در اکثر موارد هم این اتفاق می افته؛یعنی دانش آموز از قوانین کلاس مطلعه و در صورت نقض قانون تنبیه میشه
دیالوگ های خوبی استفاده کردین :ok_hand::ok_hand::ok_hand:

2 Likes

تنبیه یکی از ابزارهای رایج جامعه است، ولی استفاده‌ی نادرست از آن باعث تغییر رفتار فرد متنبه نمی‌شود. لزوما هر تنبیهی با بی رحمی یا درد فیزیکی همراه نیست. توبیخ‌های کلامی، جریمه‌های نقدی، محروم کردن افراد یا سلب اختیار و … هم جز تنبیه حساب می‌شوند.

یک نمونه‌ی اجتماعی که اکثرمون در ناکارامد بودن تنبیه مشاهده کردیم، جریمه‌های راهنمایی و رانندگی و یا زندان هست. افراد به ندرت ممکن است به خاطر جریمه، با سرعت مجاز رانندگی کنند. ولی گاهی هم تنبیه میتواند تاثیر بسزایی در تغییر رفتار داشته باشد؛ مخصوصا تنبیه‌هایی که حالت خودبه‌خودی و طبیعی دارند: مثلا کسی که در اثر خوردن شیرینی زیاد دچار حال به هم خوردگی شود، دیگر چنین کاری را تکرار نمی‌کند.

پیشنهاد میکنم کتاب اصول اساسی یادگیری و شرطی‌سازی را مطالعه کنید. در این زمینه راهنمایی‌هایی در اختیارتان قرار می‌دهد. به شکل خلاصه، پاسخ به سوال اصلی؛ به این صورت است:‌ “خیر، تنبیه‌های اجتماعی نمی‌تواند در تربیت نسل آینده موثر باشند.

ولی چرا تنبیه در تغییرِ بعضی رفتارها ناموفق عمل میکند؟

  1. تنبیه معمولا با تاخیر و بعد از گذشت مدتی از آغاز رفتار نامطلوب رخ می‌دهد و پیامدِ محیطیِ خودبه‌خود برای پاسخ به عمل نادرست نیست: به طور مثال موقع خلاف‌های راهنمایی و رانندگی، معمولاً الزامی برای پرداخت فوری جریمه نیست.

  2. تنبیه همیشه وجود ندارد: فقط وقتی مامور و یا دستگاه ثبت تخلف حضور داشته باشند، رانندگی با سرعت غیرمجاز تنبیه میشود. سایر مواقع راننده می‌تواند تخلف کند. مثلا اگر هر بار سرعت بیش از حد مجاز میشد، ماشین به جای بوق زدن خود به خود سرعتش کم میشد، تنبیه موثرتر واقع میشد.

  3. معمولا تنبیه با ارفاق و مراعات شروع میشود. مثلاً اگر اولین بارتان باشد که سرعت غیرمجاز رفته‌اید، پلیس ممکن است فقط به شما اخطار دهد و یا جریمه‌ی کمتری برایتان در نظر بگیرد.

  4. تنبیه غالباً قابل پیش‌بینی است. مثلا راننده می‌تواند پیش‌بینی کند پلیس راهنمایی و رانندگی در کجا در صدد اندازه‌گیری سرعت رانندگی اوست.

5 Likes

اتفاقا من این مورد رو انجام میدم. باید بررسی کنیم آیا اینکار مثبته یا نه!
مثلا چند روز پیش یکی از دانش آموزان که مدام نظم کلاس رو بهم میزد، بهش گفتم تو کاملا آزادی! می تونی وسط حرف من بپری! می تونی دعوا کنی! می تونی بدون اجازه صحبت کنی و خلاصه هر کاری که دوست داری انجام بدی!
گفت: خانم من از این به بعد اجازه میگیرم!گفتم نه! لازم نیست. تو دیگر نیازی به رعایت قانون نداری و می تونی کاملا راحت باشی.
دیگران هم بهش گفتند هر کاری دوست داری انجام بده دیگ احسان! راحت باش …
ساعت تفریح اومد معذرت خواهی کرد و گفت من دیگر قانون هارو رعایت میکنم. گفتم قبلا هم این حرف رو زدی ، اما به حرفت عمل نکردی پس من نمیبخشمت!
من رفتم داخل دفتر مدرسه، که ی دانش آموز از کلاس دیگری اومد و خواست با من صحبت کنه! او از من خواست که به خاطر او احسان رو ببخشم! من هم اینکارو کردم.
وقتی رفتم کلاس احسان به من گفت: خانوم حالا می تونیم با هم حرف بزنیم؟ گفتم اره به خاطر دوستت بخشیدمت!
به نظرم اگر ما ی مقدار انعطاف پذیری داشته باشیم، بد نیست! یعنی اگر کسی خلاف قانون عمل کرد یا کار خطایی رو مرتکب شد، راه بازگشت رو باز بزاریم!
البته به نظرم خوبه تخفیف قائل بشیم نه اینکه کاملا تنبیه رو حذف کنیم!

3 Likes

گفتگو با کسی که به تنبیه بدنی معتقده؛ چند از استدلال هاشون رو می نویسم:

  • دانش آموز باید کمی ترس داشته باشه!
  • اگر تنبیه بدنی نباشد، در این مدرسه سنگ روی سنگ بند نمی شود.
  • پیشگیری و مراقب لازم است تا اتفاق هایی که نباید، نیفتد!
  • باعث حذف رفتار می شود!